Zaterdagochtend werd ik na een avondje feesten met collega's en vrienden, eerst in Stairway en later in Tivoli op de bonkende beats van nineties now, van mijn bed gelicht door Carel. Het was hoog tijd voor een rondje cruisen in zijn al niet meer zo nieuwe speelgoed. Na een ontkaterend ontbijt van twee paracetamol, twee ranitidine, een bak koffie en een verse smoothie stapten we in de bolide. Ik had zo'n idee waar dit heen zou gaan, behalve dat ik geen idee had waar we heen gingen. Ergens bij Alkmaar, als de snelweg en de wereld ophouden, houden ook de opties een beetje op. In Den Helder bij de boot weet ik het pas zeker, Texel! Als Wobbe in zijn slagschip met dakbak en Jacob met volle auto aansluiten is het gezelschap compleet. In totaal zijn we met negen vrienden. Daarna barst het weekend feestvieren lost. Tentje opzetten, middagje bierproeven in het lokale proeflokaal, avond(je) culinair barbecueën, zingen, lallen, strandwandelen, stukje zwemmen, nog meer bier drinken, veel te kort slapen, ontbijtje met echte koffie, lekker brood en gebakken eitjes en ritje naar huis. Al die tijd heeft iedereen de grootste lol gehad.
Niet verstandig, maar wel leuk. Foto's van Steven en foto's van Jacob.
Jim, zanger van mijn oude bandje, het bandje waarvan zelfs geen internetsporen meer te vinden zijn, is begonnen met zijn soloproject. Het komende jaar gaat hij elke maand een nummer afleveren voor zijn soloplaat. Dan kun je denken, een liedje per maand, dat is toch niks, maar het tegendeel is waar. Een compleet geschreven, opgenomen en afgemixt liedje opleveren is een hele klus. Zeker als je maar een maand per nummer hebt. En dat dan elf keer achter elkaar. Met ook nog een clipje er bij. Dat laatste is deze keer even niet gelukt, maar het resultaat van het eerste nummer mag er zijn. Ondergetekende leverde een bescheiden bijdragen in de vorm van een baspartijtje.
De website van Jim!
Als je het eerste nummer van dit project net zo vet vindt als ik, overweeg dan zeker even verder rond te neuzen op de site van Jim. Hij kan vast nog wel een paar patrons gebruiken!
Vandaag was het opa-dag. Twee jarige opa's op een dag. Een jaarlijks terugkerend ritueel. Soms is het een opa-weekend. De festiviteiten zijn dan verdeeld over twee dagen. Maar nu alles in een paar uur. Opa's maken inmiddels niet veel kabaal meer. Rustig aanschouwen ze het spektakel dat zich om hen heen voltrekt. Dat geldt wel even anders voor de familie zelf. Uitgebreid worden standpunten verdedigd. Koeien worden weer eens uit de sloot gevist. En weer verzopen. Politiek links, politiek rechts, voor de generaties die daar nog aan doen dan. Als bekroning van de dag haalden we oudoom en oudtante in op de snelweg terwijl ze met 60 op de rechterbaan voortsukkelden. Gelukkig kunnen we er nog een avondje van bijkomen.
Toen ik begon aan de job beschreef ik het vertrek bij de vorige werkgever als 'One flew over the cuckoo's nest.' Dat was dit keer wel anders. Tot afgelopen vrijdag was ik nog hard bezig met afronden en overdragen. Vandaag werd ik wakker in een Brave new world, niet die van Aldous Huxley, maar die van Shakespeare. Hoop ik. Het begin was in ieder geval veelbelovend.